|
| |
Gerelateerd nieuws
| Woensdag 10 november 2010 Volgens een legende van de Maori (de oorspronkelijke bewoners van Nieuw Zeeland) verongelijkte een kano, beladen met palingmanden en zoet aardappelen voor de kust van Nieuw Zeeland. De aangespoelde lading veranderde in grote keien, die nu verspreid liggen op het strand aan State Highway 1, tussen Moeraki en Hampden.
De keien zijn gevormd van gecementeerde kleisteen (modder, fijn slib en klei) en zouden door erosie hun ronde vorm hebben gekregen.
De vorming van de keien zou zo'n 60 miljoen jaar geleden begonnen zijn, ten tijde van het vroege Paleoceen, direct na het uitsterven van de dinosauriërs.
De keien van Moeraki zijn bolvormig, met hier en daar wat kleine oneffenheden. De grootste keien hebben een afmeting van 2.75 meter in doorsnee en wegen enkele tonnen. Door barsten in de stenen kan men zien dat ze van binnen hol zijn, waardoor ze door sommigen worden gezien als versteende dinosauruseieren.
Wetenschappers noemen deze barsten, die gevuld zijn met met calciet (een doorzichtig geel mineraal) "septarian concreties". Ze hebben echter nog geen concrete verklaring voor de vorming van de barsten. Een algemene aanname is dat gassen, die door inkrimping of dehydratatie van de klei uitzetten, de scheuren veroorzaakten.
In het voorjaar van 2010 werden in de omgeving van Wolgograd eveneens vreemde sferische stenen gevonden. Het eigenaardige is dat deze stenen allemaal even groot zijn, namelijk één meter in doorsnee. Ze bestaan uit silicium, zand en verschillende metalen.
Een mogelijke verklaring is dat honderden miljoenen jaren geleden er in dit gebied een zee was met een actieve vulkaan onder het wateroppervlak. De vulkaan zou niet alleen stoom hebben geproduceerd, maar ook niet in water oplosbare mineralen. De mineralen hoopten zich op in de krater van de vulkaan, koelden af en zonken naar de bodem. Dit verklaart echter niet waarom de keien allemaal dezelfde afmeting hebben.
|
|
